Η κοινωνική πολιτική ως ελεημοσύνη

Όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι ο στόχος των κοινωνικών παροχών του δήμου είναι η άρση των ανισοτήτων και όχι η διαιώνισή τους. Με την προχτεσινή απόφαση να επιβληθεί σε ειδικές κατηγορίες μελών των δημοτικών γυμναστηρίων (άνεργοι, ΚΑΠΗ, άτομα με αναπηρία) να χρησιμοποιούν τα γυμναστήρια αποκλειστικά σε συγκεκριμένες, μη προνομιούχες ώρες, η δημοτική αρχή δείχνει δυστυχώς πόση απόσταση τη χωρίζει από την παραπάνω αρχή.

Πρόκειται για μια καταφανώς ρατσιστική απόφαση, αφού διαχωρίζει τους πολίτες με βάση το αν λαμβάνουν κοινωνικές παροχές από το δήμο ή όχι, δηλαδή με βάση το αν είναι φτωχοί, άνεργοι, ανάπηροι, ηλικιωμένοι.

Επιπλέον, συνεπάγεται ότι το προσωπικό των γυμναστηρίων έχει πρόσβαση σε ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα των μελών των γυμναστηρίων (π.χ. αν πληρώνουν συνδρομή ή όχι, τι εισόδημα έχουν, ποια είναι η εργασιακή τους κατάσταση κ.λπ.) τα οποία ουδόλως χρειάζεται για να κάνει τη δουλειά του.

Σημειώνουμε τέλος ότι πρέπει να προβληματίσει η εύκολη υιοθέτηση από υπαλλήλους των γυμναστηρίων των επιχειρημάτων της δημοτικής αρχής ότι δήθεν ο διαχωρισμός των αθλουμένων σε πρώτης και δεύτερης κατηγορίας είναι αναγκαίος για πρακτικούς λόγους. Γιατί βέβαια είναι προφανές ότι αν ο δήμος ήθελε απλώς να αποσυμφορήσει τις ώρες αιχμής στα γυμναστήρια, μπορούσε να το κάνει με ισότιμο τρόπο για όλα τα μέλη τους, π.χ. προσφέροντας κίνητρα. Ας γίνει λοιπόν αυτό το περιστατικό η αφορμή για να γίνει επιτέλους ουσιαστική εκπαίδευση δημοτικών συμβούλων και υπαλλήλων σε πολιτικές κατά των διακρίσεων.

Σε κάθε περίπτωση ο δήμος οφείλει να αναγνωρίζει το λάθος του και να ακυρώσει ΑΜΕΣΩΣ την απόφασή του.

Bookmark the permalink.

Comments are closed